Miasto i gmina Zagórów

Przeciągnięcie otwiera koleją stronę

Kliknięcie rozwija treść.

Zagórówhistoria, położenie, atrakcje, kultura
< Strona
Strona główna

Położenie i historia

Położenie

Zagórów to miasto położone blisko rzeki Warty w powiecie słupeckim województwa wielkopolskiego. Zajmuje powierzchnię 3,44 km2 i liczy 2985 mieszkańców. Jest stolicą gminy miejsko-wiejskiej o łącznym obszarze 159,71 km2 i 9079 mieszkańców.

Układ urbanistyczny Zagórowa jest wydłużony, równoległy do Warty. Czytelne są w nim pozostałości pierwotnej osady w kształcie owalnicy o wymiarach ok. 105×450 m, rozciągniętej wzdłuż dawnego traktu z Pyzdr do Konina. Zabudowa miasta, wokół Dużego Rynku, w dużej mierze jest parterowa, z niektórymi domami jeszcze z 2 poł. XIX w. Cechą charakterystyczną są indywidualnie wykonywane solidne drzwi wejściowe do nich.

Ośrodkiem miasta jest Duży Rynek – obszerny plac wytyczony podczas lokacji, na którym stoją pomniki poległych za wolność Ojczyzny z 1979 r. i zrekonstruowany w 2003 r. przedwojenny pomnik ku czci żołnierzy z lat 1918-20. Dalej na wschód, przy ul. Konińskiej, wznosi się kościół ewangelicko-augsburski z 1884 r. Przy nim znajdują się dawna pastorówka z 1938 r. i dom kantora z 1913 r. (obecnie nieczynne).

Trójkątny Mały Rynek to pamiątka po placu targowym dawnej osady. Zdobi go barokowa figura św. Jana Nepomucena z 1747 r., na której cokole umieszczono rymowane napisy oraz płaskorzeźby Matki Boskiej, św. Augustyna, św. Grzegorza i św. Wawrzyńca.

Za bramą z 1800 r. wznosi się kościół św. Piotra i Pawła. Istniał już zapewne w XIV w. Obecną późnobarokową budowlę wzniesiono w latach 1740-60. Wyposażenie wnętrza pochodzi z lat po połowie XVIII w., neobarokową polichromię wykonano w końcu XIX w. Po poprzedniej drewnianej świątyni pozostała kaplica z 1686 r. od południa. Na ścianach zewnętrznych widnieją tablice ku czci Tadeusza Kościuszki (z 1917 r.) i 57 parafian poległych w latach 1918-20. Przy kościele stoi nowoczesna dzwonnica.

Fragment tekstu dokumentu z 30.IX.1240 roku.

Później wzmiankowano o wsi Zagórów w potwierdzeniu nadania przez Mieszka III Starego Lądu dla Cystersów w 1145 r., w dokumencie księcia Bolesława Pobożnego z 10 XII 1262 r., na mocy którego klasztor otrzymał niezwykle bogate uposażenie w postaci okolicznych wsi.

"[...] Że zaś czas nie pozwala na zachowanie tego w takim stanie, w jakim powinno być zachowane, strzec sie należy, by to nie uległo zniszczeniu, dla przywileju pradzada naszego podniszczonego starością, niechaj stworzony będzie ten obyczaj prawy, dlatego my mając na uwadze pobożność prarodziców naszych, przyrzeczone dobra wraz z ludźmi potwierdzamy, biorąc w opiekę te same posiadłości w imię Polski, mianowicie: Marcinkowo, Jaroszyno, Gorzyza, Zagorowo, Skokum, Oleszyno. I z racji darowania przewinień, uwalniamy wszystkich mieszkańców wymienionych wsi, przypisanych, wolnych, najemników w zasięgu, ich władzy służących uwalniamy od wszelkich praw polskich i od zbiórek, które tak powolnym sie nazywa."

Fragment tekstu dokumentu sporządzonego 10.XII.1261 roku w Sechowie, potwierdzający akt fundacyjny dla klasztoru w Lądzie.

Lokalizacja miasta

Zezwolenie na lokalizację miasta otrzymał opat lądzki z rąk króla Władysława Jagiełły w 1407 r. Mówiło ono o tym, że Zagórów ma mieć wszystkie prawa i przywileje przysługujące miastom i ma być wyjęte spod prawa polskiego i przeniesione na prawo niemieckie, magdeburskie: "...dajemy i pozwalamy mocą niniejszego aktu, władzę i możność utworzyć miasto po wieczne czasy. Dając i zezwalając temuż miastu Zagórowo wszystkie prawa cywilne, które posiadają i inne miasta państwa Naszego, i aby tem łatwiej miasto Zagórowo mogło się rozwijać i stawać się znanym, miasto to z prawa polskiego przenosimy na prawo niemieckie magdeburskie po wieczne czasy".

Jednakże faktyczna lokacja miasta nastąpiła dopiero w 1445 roku, kiedy to doszło do nadania właściwego przywileju lokacyjnego. Przyczyn tego stanu rzeczy można szukać m.in. w tym, że nieco wcześniej, bowiem w 1418 r. przeprowadzono lokację Lądu, który przeniesiono z prawa polskiego (ziemskiego) na magdeburskie.

Przywilej lokacyjny Zagórowa wystawiono 3 IX 1445 r. Mieszkańcy uzyskali prawo ważenia piwa, które musieli nabywać karczmarze z wszystkich wiosek klasztornych położonych w okolicy Lądu, Lądka i Zagórowa. Mieszkańcy otrzymali oprócz prawa warzenia piwa, prawo wyrębu drzewa na budowę domostw i na rybołówstwo.

W 1655 roku następuje najazd Szwedów na Polskę . Zagórów zostaje po kapitulacji w Ujściu zajęty przez wojska szwedzkie i kompletnie zniszczony. Wojska te opuszczają zrujnowany Zagórów dopiero po roku.

Jedną z niewielu inwestycji, jaka po tym ma miejsce, jest dobudowanie w 1686 roku kaplicy południowej do istniejącego już kościoła, w miejscu, gdzie znajdowały się fundamenty dawniej istniejącego prezbiterium. Sytuacja, w jakiej znalazło się miasto, nie pozwala co prawda na jako taki rozwój, ale pozwala jednak mu trwać. Z pewnością podstawowy na to wpływ miał stosunek do miasta jego właściciela, który starał się utrzymać jego egzystencję.

Zniszczenia spowodowane podczas najazdu szwedzkiego powiększył w roku 1790 pożar. Trzy lata później w czasie rozbiorów Polski, Zagórów przeszedł do zaboru prukiego. Po utworzeniu Księstwa Warszawskiego miasto weszło w skład powiatu konińskiego, a od 1815 roku należało do Królestwa Polskiego. W 1870 roku władze rosyjskie pozbawiły Zagórów praw miejskich.

W XX wiek Zagórów wkroczył z dużym zacofaniem gospodarczym. Wówczas w mieście liczącym 2300 mieszkańców był jeden młyn i kilkanaście warsztatów rzemieślniczych. Głównym zajęciem ludności była uprawa roli. Po pierwszej wojnie światowej w niepodległej Polsce Zagórów odzyskał swoje dawne prawa. Wzrosła liczba mieszkańców do 4 tys., zatrudnionych w młynie, tartaku, zakładach usługowo-handlowych i w rolnictwie. W okresie okupacji hitlerowskiej część ludności została wywieziona do Generalniej Guberni, a około 570 Żydów i Polaków zginęło w obozach koncentracyjnych.

Akt lokacyjny miasta Zagórów

Na wieczną rzeczy pamiątkę, by wszystkie rozporządzenia i przywileje obracane były ku pożytkowi Rzeczypospolitej, a prawa poszczególne podporządkowały się prawom ogólnym tak w ogóle jak w szczegółach, jak jak publicznie jak i prywatnie. Zatem My Władysław z Bożej Łaski Król Polski, Książę Ziemi Krakowskiej, Sandomierskiej, Sieradzkiej, Łęczyckiej, Kujawskiej i Litwy, Najwyższy Pan i Dziedzic Pomorza i Rusi etc... podajemy do wiadomości treść niniejszego pisma wszystkim razem i każdemu z osobna, obecnym i przyszłym, którym o tym wiedzieć należy.

Nając na względzie chwalebne i uczciwe życie, na stałą pobożność wielebnego ojca Bernarda opata wraz z braćmi klasztoru w Lądzie zakonu cysterskiego, biorąc pod uwagę te zasługi, pod uwagę naszego Majestatu, na pokorną prośbę opata wyżej wspomnianego klasztoru i pragnąc powiększyć dochody i pożytki klasztoru z wsi zwanej Zagórowo w ziemi wielkopolskiej, w powiecie konińskim położonej, dajemy i pozwalamy mocą niniejszego aktu władzę i możność utworzyć miasto po wieczne czasy. Dając i zezwalając temuż miastu Zagórowo wszystkie prawa cywilne, które posiadają inne miasta Państwa Naszego i, aby tym łatwiej to miasto Zagórowo mogło się rozwijać i stawać się znanym, przenosimy to miasto z prawa polskiego na prawo niemieckie, zwane magdeburskim, po wieczne czasy usuwając jednocześnie wszelkie prawa polskie, sposoby i zwyczaje, którymi to prawami, prawo niemieckiemagdeburskie mogłoby być wprowadzone w zamieszanie i jego wprowadzenie byłoby utrudnione. Wyjmujemy też i zwalniamy po wieczne czasy oswabadzamy burmistrza, obywateli i mieszkańców tego miasta spod wszelkiej jurysdykcji (sądów) i spod władzy wojewodów, kasztelanów, sędziów, podsądków i urzędników Królestwa Naszego i nie będą odpowiadać przed nimi, ani ich zastępcami tak w sprawach ważnych jak i mniej ważnych, ani też płacić nie będą kar, lecz jedynie stawać będą mieszczanie tego miasta przed swoim burmistrzem, jak i w dawnym czasie będzie burmistrz zaś przed opatem swoim. Gdyby zaś opat zaniedbywał się w czynieniu sprawiedliwości, wtedy zapozwany będzie przed Nas, albo przed Naszą Radę Generalną, jedynie przez pismo Nasze pod Naszą wydane pieczęcią i będzie odpowiadał nie inaczej w dochodzeniach jak tylko według prawa niemiecko-magdeburskiego. W sprawach zaś kryminalnych, kradzieżywielkich, przelania krwi, zabójstwa, pozbawienia członków, podpalania i innych nadzwyczajnych występkach pełną władzę dajemy burmistrzowi tego miasta, który podówczas będzie w granicach miasta, sądzenia, poprawiania, karania, skazywania na rózgi, postępowania, jak tego wymaga we wszystkich swoich punktach i warunkach prawo niemieckie, z zachowaniem jednak praw królewskich. Postanawiamy także. by w mieście tym Zagórowie, w środę każdego tygodnia odbywały się targi, po wieczne czasy, bez szkód jednak dla innych miast, w które to targi wszystkim i poszczególnym kupcom wolno jest jak i wszystkim innym swobodnie sprzedawać, kupować, zamieniać, wszelkie kupno sprawować, świadectwo czego dajemy przez zawieszenie pieczęci Naszej".

8 lipca Roku Pańskiego 1407

Historia

Nazwa miasta pochodzi od zagorzeć, zagór = miejsce po spaleniu, co może świadczyć o założeniu osady na wypalonym fragmencie Puszczy Pyzdrskiej. Pierwszy raz Zagorowo wymieniono w dokumencie z 1240 r., który dotyczył nadania dziesięcin klasztorowi w Lądzie. Kolejny dokument – z 1262 r. – wymienia Zagórów wśród dóbr cysterskich. Zakonnicy wystarali się w 1407 r. o przywilej Władysława Jagiełły na założenie miasta (miało ono obsługiwać pod względem gospodarczym okoliczne dobra wiejskie).

Herb Zagórowa, ukształtowany zapewne w późnym średniowieczu, przedstawia białą różę o pięciu płatkach na czerwonym polu. Miała być ona symbolem Najświętszej Marii Panny i wskazywać na związek z klasztorem Cystersów w Lądzie. Herb w obecnym kształcie został zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej 19 listopada 2004 r. Do faktycznej lokacji Zagórowa doszło w 1445 r., gdy mieszkańcy otrzymali 20 lat zwolnienia od różnych ciężarów. Mimo starań opatów miasto słabo się rozwijało (w 1579 r. mieszkało tu tylko 18 rzemieślników), a jeszcze w połowie XVI w. mieszczanie byli zwalniani z niektórych świadczeń. Po wojnach szwedzkich Zagórów podupadł, co dodatkowo spotęgował wielki pożar w 1790 r. W efekcie rozbiorów miasto znalazło się najpierw w 1793 r. w zaborze pruskim (liczyło wtedy 544 mieszkańców i 100 odbudowanych domów), a od 1815 r. leżało w granicach Cesarstwa Rosyjskiego. Nie rozwijało się, gdyż brak było dogodnych dróg i rynków zbytu dla towarów. W roku odbywało się sześć jarmarków. Pewien wpływ na gospodarkę Zagórowa i poziom życia jego mieszkańców miała niewielka odległość od granicy prusko-rosyjskiej i pośrednictwo w handlu między tymi państwami oraz udział w przemycie.

W okresie powstania styczniowego w okolicy aktywne były oddziały partyzanckie, a jedna z potyczek z wojskiem carskim rozegrała się 26 lutego 1863 r. pod pobliskim Myszakowem (upamiętniono ją pomnikiem). W wyniku represji popowstaniowych władze zaborcze w 1869 r. pozbawiły Zagórów praw miejskich. Na początku XX w. liczył on ok. 2300 mieszkańców, ale nie miał większych perspektyw rozwojowych. Pracował tu młyn motorowy i kilkanaście warsztatów rzemieślniczych, podstawą zaś utrzymania mieszkańców było w zasadzie rolnictwo.

Róża biała symbolizowała cnotę, czystość, dziewictwo i pobożność, a tym samym była czytelnym znakiem NMP. Z powyższego wynika, że róża we współczesnym herbie Zagórowa powinna zostać w barwie białej. Wątpliwości w sprawie kolorystyki pola tarczy herbowej rozstrzyga Komisja Heraldyczna, której eksperci sugerują, aby pozostało czerwone, za czym przemawia także ugruntowana miejscowa tradycja.

Prawa miejskie przywróciły władze odrodzonej Polski w 1919 r. W okresie międzywojennym dzięki ożywieniu gospodarczemu rosło znaczenie rzemiosła, usług i handlu w gospodarce miasta, powiększała się liczba ludności (z 3715 osób w 1921 r. do 4389 w 1939 r.). Jedną piątą – jedną szóstą mieszkańców stanowiła ludność żydowska, mieszkali tu też potomkowie olędrów wyznania ewangelickiego osiedlonych w Puszczy Pyzdrskiej w XVIII w. Okupacja hitlerowska nie spowodowała większych zniszczeń, ale przyniosła wywiezienie części mieszkańców do Generalnego Gubernatorstwa i zagładę ludności żydowskiej (życie straciło około 570 Żydów i Polaków z Zagórowa). W mieście od wiosny 1940 do listopada 1941 r. działało getto dla ok. 2500 Żydów (miejscowych i przywiezionych z innych miejscowości, m.in. Kleczewa i Goliny), którzy potem zginęli w lasach koło Kleczewa. W sumie w okresie II wojny światowej Zagórów stracił jedną trzecią ludności – liczba mieszkańców spadła do 3054 w 1946 r.

Okres Polski Ludowej nie przyniósł poprawy sytuacji gospodarczej. Podstawą utrzymania połowy mieszkańców było nadal rolnictwo, a zaludnienie wręcz spadało (w 1961 r. było to 2477 osób). Zagórów uzyskał za to połączenie kolejowe: nie było tutaj kolei normalnotorowej, ale w 1947 r. dotarła tu wąskotorówka z Witaszyc. Były zamiary przedłużenia jej przez Rzgów aż do Konina, ale z planów tych nic nie wyszło. Linia była czynna do 1991 r. i dwa lata później została rozebrana. Miasto włączone było do powiatu konińskiego, od 1956 r. – słupeckiego. W 1973 r. Zagórów stał się stolicą gminy zintegrowanej z miastem w jedną jednostkę administracyjną, którą dwa lata później włączono w granice województwa konińskiego. Od 1999 r. znajduje się ona w województwie wielkopolskim.

Herb Zagórowa

Strona główna

Przyroda i rozwój Zagórowa.

Przyroda

Okolice Zagórowa są interesujące i warte odwiedzenia. Czekają tu na turystów urozmaicone krajobrazy, czyste wody i lasy obfitujące w grzyby. Droga prowadząca do Zagórowa od strony Lądu nad Wartą urzeka o każdej porze roku. Wiosną - zielenią łąk i drzew ciągnących się wzdłuż trasy, latem - spacerującymi blisko bocianami, jesienią – bogactwem kolorów przeobrażającej się przyrody. Atutem Zagórowa i okolic są piękne, prawdziwie malarskie, trasy spacerowe.

Łąki zagórowskie mają już nawet swoje miejsce we współczesnym malarstwie pejzażowym za sprawą honorowej obywatelki i zarazem przyjaciółki Zagórowa, malarki, Grażyny Harmacińskiej – Nyczka. Spacerując, jeżdżąc na rowerze można nie tylko cieszyć oko, ale też smacznie zjeść i wypocząć w gospodarstwach agroturystycznych. Północna część gminy znalazła się w granicach Nadwarciańskiego Parku Krajobrazowego, utworzonego w 1995 r. Ma on chronić walory przyrodnicze szerokiej Doliny Konińskiej, przede wszystkim znajdujące się tu, ważne w skali europejskiej miejsca lęgów i bytowania licznych gatunków ptaków (zwłaszcza wodnych i błotnych), a także zachowywać historyczne wartości regionu. Przeważają tu łąki i pastwiska.

Dalej na południe rozciąga się Puszcza Pyzdrska – rozległy kompleks borów sosnowych Nadleśnictwa Grodziec o powierzchni 16,5 tys. ha. Urozmaicenie w jej dość monotonny krajobraz wprowadzają enklawy drzewostanów liściastych i mieszanych, a także wydmy śródlądowe.

Tereny wiejskie gminy są równinne, o różnicach wysokości dochodzących do 25 m, opadające ku dolinie Warty, a urozmaicenie wprowadzają wydmy porośnięte lasem. Gleby są tu na ogół piaszczyste. Wśród 11 257 ha użytków rolnych grunty orne zajmują 7299 ha, łąki i pastwiska – 3896 ha, a sady – 62 ha. Nawet w granicach miasta znajduje się 220 ha użytków rolnych. Lesistość gminy wynosi 22,3% – o połowę więcej niż w powiecie słupeckim. Nowe osiedla domków jednorodzinnych rozrastają się w kierunku Wrąbczyna, Imielna, Kościołkowa i Drzewiec. Mieszkańcy korzystają z komfortu bliskości miejskich ośrodków usługowych a jednocześnie z otaczającej ich przyrody.

Nadwarciański Park Krajobrazowy

Atrakcją turystyczną okolicy jest utworzony Rozporządzeniem Wojewody Konińskiego nr 60 z dnia 19 października 1995 r. Nadwarciański Park Krajobrazowy. Park powołano w celu ochrony środowiska przyrodniczego, swoistych cech krajobrazu, zachowania ze względów przyrodniczych, naukowych i dydaktycznych miejsc lęgowych ptaków - zwłaszcza wodnych i błotnych oraz ochrony ptaków przelotnych, a także zabezpieczenia wartości historycznych tego regionu.

Park powstał na bazie utworzonego w 1985 roku , Pyzderskiego Obszaru Krajobrazu Chronionego. Park obejmuje powierzchnię 13.428 ha, w tym użytków rolnych10.348 ha (z tego: łąk i pastwisk 6.550 ha), lasów 1.463 ha i wód 393 ha.

Dolina środkowej Warty uznana jest w społeczności międzynarodowej za dobro ogólnoeuropejskie. Zgodnie z kryteriami przyjętymi przez międzynarodową organizację "BirdLife International" Dolina środkowej Warty, w tym jej ornitologiczny "punkt ciężkości" jakim jest Nadwarciański Park Krajobrazowy, została uznana za ostoję ptaków o randze światowej ("Globally Important Bird Area"). Na terenie Parku gniazduje obecnie 147 gatunków ptaków, to jest ok. 65 % gatunków dotąd lęgowych w Polsce . Łącznie z ptakami przelotnymi zaobserwowano tu 232 gatunki. Do największych osobliwości należą lęgowe: bąk, rożeniec, płaskonos, błotniak łąkowy, sieweczka obrożna, batalion, dubelt, rybitwa białoskrzydła. Wśród ptaków przelotnych także zanotowano szereg rzadkości, np.: czapla nadobna, kazarka, cyranka modroskrzydła, gadożer, czajka towarzyska Równie bogata i różnorodna jest szata roślinna. W Nadwarciańskim PK stwierdzono ok. 1000 gatunków roślin naczyniowych tworzących ok. 230 zbiorowisk roślinnych. Wśród roślin są takie rzadkości jak: goździk pyszny, goryczka wąskolistna, mieczyk dachówkowaty, kosaciec syberyjski, groszek błotny, storczyk błotny i fiołek mokradłowy.

Zasadniczym elementem decydującym o charakterze Nadwarciańskiego PK jest Pradolina Warszawsko-Berlińska. Powstała ona u schyłku ostatniego zlodowacenia na skutek żłobienia powierzchni ziemi wodami topniejącego lodowca. Obecna dolina jest więc korytem dawnej, potężnej, szerokiej na kilka kilometrów rzeki. Współcześnie rzeka Warta osiąga w obrębie Parku zaledwie kilkadziesiąt metrów szerokości. Meandrując pozostawiła ona w dolinie liczne starorzecza i smugi, otoczone dziś rozległymi łąkami i pastwiskami, wśród których odnaleźć można liczne wydmy.

Warunki przyrodnicze doliny determinowane są reżimem wód Warty. W zależności od odległości od jej koryta i co za tym idzie natężenia oddziaływania wód powodziowych rozwinęły się charakterystyczne strefy, obecnie modyfikowane działalnością człowieka. W warunkach naturalnych terasę zalewową pokrywały lasy, głównie łęgi wierzbowe. Natomiast przy skraju doliny i w obniżeniach terenu dominowały olsy porzeczkowe. Dominującym zbiorowiskiem skarpy doliny był łęg zboczowy. Duże starorzecza porastała roślinność wodna i błotna. Poza doliną w zależności od warunków siedliskowych rozwijały się bory sosnowe, grądy i dąbrowy. Działalność człowieka wywarła duży wpływ na fizjonomię krajobrazu, choć w porównaniu z otoczeniem przyroda Parku zachowała w wielu miejscach naturalny lub półnaturalny charakter. Przede wszystkim na skutek oddziaływania rolnictwa znacząco ograniczone zostały powierzchnie lasów na korzyść zbiorowisk łąkowych i pastwiskowych - dzisiaj stanowiących wizytówkę tego terenu.

Rozwój

Gmina Zagórów leży na lewym brzegu Warty, w obrębie Kotliny Konińskiej (fragmentu Pradoliny Warszawsko-Berlińskiej) i przylegającej do niej części Równiny Rychwalskiej. Jest jednostką administracyjną stopnia podstawowego: zajmuje 600. miejsce w Polsce pod względem powierzchni i 949. jeśli chodzi o liczbę ludności. Znajduje się nieco na uboczu, ale w miejscu dogodnym pod względem komunikacyjnym – w odległości kilkunastu kilometrów od węzła autostrady A2 w Słupcy, W promieniu 40-60 km położone są większe miasta: Poznań, Kalisz, Konin, Jarocin, Pleszew, Września.

Miasto stanowi dziś lokalny ośrodek gospodarczy i pełni rolę zaplecza handlowo-usługowego dla najbliższej okolicy. Stanowi także ważny węzeł drogowy dla terenów leżących na lewym brzegu Warty. Szczególną atrakcją są targi, odbywające się na Dużym Rynku w każdą środę i sobotę. Przyjeżdżają na nie kupcy i kupujący nawet z dalszych okolic. Kultywowana jest też tradycja zagórowskich jarmarków odbywających się w pierwszą środę danego miesiąca. Nawiązuje to do przywileju króla Stanisława Augusta z 1778 r., zezwalającego na jeden jarmark w miesiącu.

Choć historia polskich miast rzadko obfituje w okresy prosperity, śmiało można powiedzieć, że dziś Zagórów jest przeciwieństwem swego historycznego wizerunku. W Zagórowie żyje się zgodnie z oczekiwaniami i standardami wyznaczanymi przez mieszkańców i wspólną wszystkim teraźniejszość. Wizytówką miasta jest świetnie utrzymana sieć szkół i nowe Miejskie Przedszkole Samorządowe. Każdy odwiedzający miasto i gminę dostrzeże skalę realizowanych tu inwestycji – ostatnio budowa nowoczesnego targowiska MÓJ RYNEK oraz budynku Gimnazjum, kapitalny remont siedziby M-GOK i Biblioteki Publicznej Miasta i Gminy. Na terenie gminy znajdują się dwa kompleksy boisk sportowych „Orlik”, stadion miejski, a przy Zespole Szkół Ponadgimnazjalnych pełnowymiarowa hala widowiskowo-sportowa. Zagórów, dzięki wieloletnim staraniom władz samorządowych oraz przedsiębiorczości mieszkańców, coraz lepiej łączy w sobie dwie cechy: elementy typowe dla poczucia „bycia w mieście” i typowy urok małych miasteczek. Przykładem tego pierwszego jest życie kulturalne miasta, w którym oprócz uczestnictwa w większych okolicznościowych imprezach można pójść do nowoczesnego kina, wypożyczyć rekomendowaną w prasie książkę, zjeść pizzę i lody z przyjaciółmi. Druga rzecz to doskonale zadbana, zrewitalizowana zieleń miejska. Park na Dużym Rynku, ławeczka przy słynnym Nepomucenie, miejsce wytchnienia dla uczniów gimnazjum i szkoły podstawowej blisko lodziarni. Do takiej atmosfery pasuje szczególnie „Zagórowskie tango” – popisowy utwór uznanego zagórowskiego chóru męskiego „Quarta”. Gmina Zagórów w liczbach wg statystyki: 547 jednostek gospodarczych (w tym 520 prywatnych), a większość z nich (443) to firmy jednoosobowe. Najwięcej z nich, bo aż 26,7% pracuje w dziedzinie handlu i szeroko pojętych usług, 22,1% działa w branży budowlanej, 11,0% zajmuje się produkcją przemysłową, a 8,2% firm obsługuje rolnictwo i leśnictwo.

Należy podkreślić, że ludność gminy Zagórów jest stosunkowo młoda. Spośród zamieszkujących tu osób 63,6% jest w tzw. wieku produkcyjnym, młodsi stanowią 21,0% ogółu ludności, a tylko 15,4% zakończyło już aktywność zawodową. Dla młodych mieszkańców w latach 1994-99 wybudowano imponujący nowy obiekt, który stał się siedzibą Zespołu Szkół Ponadgimnazjalnych.

Godła Zagórowa

Herb Zagórowa, ukształtowany zapewne w późnym średniowieczu, przedstawia białą różę o pięciu płatkach na czerwonym polu. Miała być ona symbolem Najświętszej Marii Panny i wskazywać na związek z klasztorem Cystersów w Lądzie. Herb w obecnym kształcie został zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej 19 listopada 2004 r. Do faktycznej lokacji Zagórowa doszło w 1445 r., gdy mieszkańcy otrzymali 20 lat zwolnienia od różnych ciężarów. Mimo starań opatów miasto słabo się rozwijało (w 1579 r. mieszkało tu tylko 18 rzemieślników), a jeszcze w połowie XVI w. mieszczanie byli zwalniani z niektórych świadczeń. Po wojnach szwedzkich Zagórów podupadł, co dodatkowo spotęgował wielki pożar w 1790 r. W efekcie rozbiorów miasto znalazło się najpierw w 1793 r. w zaborze pruskim (liczyło wtedy 544 mieszkańców i 100 odbudowanych domów), a od 1815 r. leżało w granicach Cesarstwa Rosyjskiego. Nie rozwijało się, gdyż brak było dogodnych dróg i rynków zbytu dla towarów. W roku odbywało się sześć jarmarków. Pewien wpływ na gospodarkę Zagórowa i poziom życia jego mieszkańców miała niewielka odległość od granicy prusko-rosyjskiej i pośrednictwo w handlu między tymi państwami oraz udział w przemycie.

Herb Zagórowa

Flaga Zagórowa

-->